نمایش تبلیغ
 
ایجاد وبلاگ
 
مدیریت وبلاگ
 
وبلاگی دیگر
 
شعرطنز جم

شعرطنز جم

  

سلام دوستان راستشو بگو با موس کامپیوترم چی کار کردی

خسته نباشيد اين هم اخر و عاقبت گربه من

پيام هاي ديگران        link        یکشنبه، 19 بهمن، 1382 -

شنيدم كه در خرگه ي نارسان               بشد سرقتي كشف در آن مكان

گرفتند جمعي ز قطاع الطريق                كه بودند با ها شريك و رفيق

فراهاني آن افسر نيك خوي          به تحقيق و تهديد و با گفتگوي

رشيدي كه بود او يكي نامدار               كه استاد بودي و هم استوار

گرفتند از سارقين اعتراف            بگفتند از جيم تا لام و كاف

چنين گفت مذكور با استوار                 كه كردار ماند ز ما يادگار

شنو كارهايي كه ما كرده ايم               ز سرگه موتور برق آورده ايم

ز كنگان در آهني برده ايم           بسي نفع اين كار ما خورده ايم

هم از اختر و تنبك و طاهري                هم از نيك خواه و هم از باقري

دولنگه كه بود مركز راه زنان               نبودي كس از دست ما در امان

ز كوري حياتي نكرديم رحم         نكرده كس از كار ما هيچ فهم

كنون بخت بر گشته اقبال ما                كه گشتيد واقف ز اعمال ما

مكن عيب بر ما تو اي استوار                كه ما جمله بوديم مردان كار

سه سال است بوده همين كار ما    نبرده كسي پي ز اسرار ما

بخنديد و گفتش همي استوار                 كه بشنو تو حرف من اي استوار

بديدي كه آخر فتادي ببببه دام              نبردي از اين كار خود هيچ كام

هر آن كس كند دزدي و فاجري     فتد آخرش دست ژاندارمري

همين است رسم سراي درشت               كه بندند دستان سارق به پشت

 

 

پيام هاي ديگران        link        پنجشنبه، 2 بهمن، 1382 -

شنيدم كه در خرگه ي نارسان               بشد سرقتي كشف در آن مكان

گرفتند جمعي ز قطاع الطريق                كه بودند با ها شريك و رفيق

فراهاني آن افسر نيك خوي          به تحقيق و تهديد و با گفتگوي

رشيدي كه بود او يكي نامدار               كه استاد بودي و هم استوار

گرفتند از سارقين اعتراف            بگفتند از جيم تا لام و كاف

چنين گفت مذكور با استوار                 كه كردار ماند ز ما يادگار

شنو كارهايي كه ما كرده ايم               ز سرگه موتور برق آورده ايم

ز كنگان در آهني برده ايم           بسي نفع اين كار ما خورده ايم

هم از اختر و تنبك و طاهري                هم از نيك خواه و هم از باقري

دولنگه كه بود مركز راه زنان               نبودي كس از دست ما در امان

ز كوري حياتي نكرديم رحم         نكرده كس از كار ما هيچ فهم

كنون بخت بر گشته اقبال ما                كه گشتيد واقف ز اعمال ما

مكن عيب بر ما تو اي استوار                كه ما جمله بوديم مردان كار

سه سال است بوده همين كار ما    نبرده كسي پي ز اسرار ما

بخنديد و گفتش همي استوار                 كه بشنو تو حرف من اي استوار

بديدي كه آخر فتادي ببببه دام              نبردي از اين كار خود هيچ كام

هر آن كس كند دزدي و فاجري     فتد آخرش دست ژاندارمري

همين است رسم سراي درشت               كه بندند دستان سارق به پشت

 

 

پيام هاي ديگران        link        پنجشنبه، 2 بهمن، 1382 -

اي ملت جم و ريز اي مردمان هوشيار                  بنموده ظلم بر ما اين شركـــــت ستمكار

ده سال حرفها را كرديم ما تحــــمل                   ديگر نمانده طاقــــت كردند بس كه آزار

جمله زمين ها را كرده خراب و ويران                 يا خط لوله كرده يا كرده خاك انــــــبار

با حفر كردن چاه بــــگرفته آب از ما                  كو نهرهاي جاري كو آب هاي بســــيار

ما ملت كشاورز بي آب و بي زميـــنيم                  گرديده ايم مجبور با كارگري كنيم كــار

اي تا سران شركت با بوميــان شده بد                 گويا در اين ميانه بومي بود گنهــــــكار

باشد حقوق بومي نصف حقوق شــري                  تبعيض بين اين دو قائل شوند بسيــــــتبار

آغاز سال هفتاد شركـــت نموده اعلام                                بايد كه بومــــــيان را بيرون كنيم از كار

بنموده شركت نفت جمعي ز كار بيرون                               آنگاه مردم ما گشتند ز خواب بيــــــدار

از بخت ما بلوچي شد بخشدار اين بخش              كورا شركت نفت با خويش نموده همكار  

از ظلم هاي بي حد دلـــها به جوش آمد              يك سو ز شركتيها يكسو ز دست بخشدار

مردم نديده جايي از بهر دادخـــــتواهي                             جمع آمدند يكجا اين مردم گرفـــــــتار

تصمــــيم ها بر اين شد بندند راه ها را                                زين راه ميتوان شد با خائنين به پيــــكار

اندر تل مبارك  مابا دهــــــــان روزه            از صبح زير خورشيد،بوديم تا به افطــــار

از اكتـــشاف و توليد تا كمپ نوح يكسر              ملت به روي جاده تا صبح جمله            بيـــــدار

بستـــــيم راهها را يكسر به روي شركت            كرديم برقــــــها را خاموش در شب تار            

در شهرك و فرودگاه گرديــده شور بر پا          از ترس مردم جـــــم شركت شده عزادار        

بعضي كه گشته مغرور از كمپ رفته بيرون         در چنگ شير مردان فورا شده گرفــــتار

ماشين هاشان غنيمت افتاده دست ملت                               خود مي شدند زندان گويادر آب انـــبار

از جم و ريز بودند شيـران همه هماهنگ                             بي ترس بيم راندند از حرف خويش گفتار

بگرفته شركت ها فورا تمــــــاس پياپي                             با آب و تاب دادند بر پايتخت اخــــبار

ارتش سپاه كميته در صحنه جمله حاضر                              لاكن ز راه احسان دادند حق به حقــــدار

يك هيئتي ز روس فورا رسيد در جــــم                              ما خواسته هاي خود را كرديم جمله اظهار

در بيست و پنج ماده شد قطع نامه صادر              از درد هاي مردم از خائـــــنان حق خوار

اندر حضور هيئت شد دردهـــــا قرائت               چون حرف ها به حق بود كردند قبول ناچار       

مسئول شركت نفت با دار و دسته ي او                                بيرون شدند از جم با بخشـــــــــدار عذار

بس جنسها كه بردند بس پولها كه خوردند        بدنام كرده بومي آن دزدهاي مــــــكار

هر چند كه صبر كرديم هي وضع ما بدتر شد      دادند به اسم جنگل جمله زمين كشتــكار

باشيد هميشه همدست اي مردم جـم و ريز         الحق كه اندرين راه كرديد جمله ايثــــار           

بوديم ما جگر خون بس حق ما كه خوردند          پاپژ ز ســــــــوز سينه نالد چو بلبل زار              

از درد هاي كهنه ديگر سخن نگوييم                  تا وعده گاه ديگر ياران خدا نگهـــتدار               

 

پيام هاي ديگران        link        پنجشنبه، 2 بهمن، 1382 -

توره نامه

اي شغال ريز تا كي مي كني جور و جفا      تا به كي شب مي شوي هي حمله ور بر بچه ها

ني به طفلان مي كني رحم و نه بر اشخاص پير          طفلكي را برده اي از نسل كهزاد دلير

گه به خرگي مي كني يك حمله بر شخص فصيح    گه به قلعه باغ مي داري قصد مش مسيح

گه به سرگو مي روي اندر حيات مرد لر           گه به نارستان روي در كوچه ها بهر ترور

قرن ها باشد كه تو اموال مردم خورده اي            از قبيل مرغ و كهره دائما مي برده اي

خود بده انصاف اي توره ي بي بند و بار      نه به خرما مي كني رحم و نه بر بستان خيار

كرده اي وحشت زده در نارسان از خاص و عام   مي روند از ترس تو شبها همه بالاي بام

نزد شورا مي روند از تو شكايت مي كنند         از جنايت هاي تو دائم حكايت مي كنند

چهره ي منحوس تو رسوا شده اندر جهان    فاش گرديده است اين اعمال زشتت در نهان

نو بيا پيش و بكش از كار خود دست اي شغال    انتقام خود بگيرند آخر از تو اين رجال

توي مطبوعات ما غير از خبر هاي تو نيست  هر كس از بيرون بيايد گويد اين سگ تورهكيست

گه كه اينها شايعاتنديا مانندغرض                   گر كه مجرم نيستي شو روي اينها معترض

آخرين حرفم بگويم همه از راه ثواب      گر دروغ است اين سخن ها ده كنون بر من جواب

 

 

چشم اي آدم جوابت مي كنم                                    قانع از حرف حسابت مي كنم

اين سخن ها جملگي باشد دروغ                            شايعات است و همه باشد دروغ

تا كه آدم بوده است من بوده ام                                     سال ها و ماهها پيموده ام

از گليم خود نكردم پا دراز                                     بوده ام خدمت گذار و سر باز

من كجا و بچه ي كهزادشير                                من كجا و حمله بر اشخاص پير  من كجا و حمله بر شخص فصيح                                 من كجا و حضرت مشتي مسيح

من كجا و نارساني و ترور                                       من كجا و سرگو آن مرد لر

من كجا اموال مردم برده ام                                   من كجا مال فقيران خورده ام

ني مهندس هستم و ني كاردان                                توره اي هستم هميشه لا مكان

مدعي بر پاكي خود نيستم                                      معترض از شاكي خود نيستم

گاهگاهي كهره اي مي برده ام                                 مرغك پيرزني مي خورده ام

هر كه بر من مدعي و شاكي است                        شاهدي عادل بيارد كافي است

من نمك نشناس و بد رگ نيستم                      جيره خوار و لوس چون  سگ نيستم

مستقلم من هميشه در جهان                                 نيستم وابسته پيش اين و آن

دزدي و آدم خوري  كار شماست                  در مرام ما چنين كاري خطاست

ني به خاك كس تجاوز كرده ام                         ني كسي از خويشتن آزرده ام

ني طمع داريم بر مال كسان                           روزي ما مي دهد روزي رسان

هر كجا باشند انباز شغال                          واقفند از يكديگر از وضع و حال

مي كنم با اين سخن حرفم تمام                          پاسخي ديگر ندارم والسلام

 

پيام هاي ديگران        link        پنجشنبه، 2 بهمن، 1382 -

يار در خانه و ما گرد جهان می گرديم

پيام هاي ديگران        link        دوشنبه، 29 دی، 1382 -

بشنو از من اين حكايت اي جوان                      داستــــــــان موسي و فرعونيـان

كرد موسي روزي اندر جـم گذار                      در ده خواجه احمدي شد بهر كار

درخيابان ديد جمعي صف به صف                     دور هم جمــعند با شور و شعـــف

ماهـــياني در جلو انباشــــــــته                        دل ز دنـــــيا و ز دين برداشـــته

جمــله در فــكر فروش ماهي اند                      از گراني هر چه گويي خواهي اند

وير و شـــير و دارو و نوعي دگر                       گــشته پيش مشتر ي ها جـلوه گر     

آن يكي فريــــاد هي دارو زنـــد                      آن دگـــــر بانگ بيا خارو زنــد

زد قدم موســـي هم از بهر ثواب                      ماهــي دارونمــودي انتخاب

گفت بعد از لحظه اي صاحب النظر              ايها صاحب سمــك هذا چقدر

در جوابش گفت ارزان اسـت اين                 هر يكي صد سي تومان باشد همين

گفت موسي اي جوان تيزهـوش                        ماهـي گنديده را كمتر فروش

ناگهان از جا پريدي آن جوان                    بانگ بر زد بر تمام قبطيان

ايها الاخوان به فريادم رسيد                      اين جوان گيريدو بر دارش كشيد

جمع گرديدند آن قوم لعـــين                     نزد موسي از يسار و از يمين

عده اي ساطور و جمعي با تبر                   عده اي با پا و دست و با حجر

ديد موسي كارش از چاره گذشت              دست ها بر آسمان كرد و نشست

كي خدا كو آن يد و بيضاي من            كوچه شد آن مسكن و ماواي من

كو عصايم تا نمايم اژدها                     تا ببلعد جمله اين قوم دغا

چون رييس قوم موسي را بديد               بانگ زد بر قوم و صفها را دريد

گفت اي موسي بيا نزديك ما             توبه كن داني كه خود كردخطا

ماهي دارو چرا خواندي تو گند         شد سزاوار تو اينك سنگ و بند

ماهي دارو مقدس شي ماست            دائما اندر شراءو بيع ماست

قرن ها باشد كه ما او خورده ايم         گر نباشد او همه ما مرده ايم

بوي او اندرمشام ما گلاب                   آب او خوشتر بود از صد شراب

گر حقيقت گويي و پيغمبري                  نام اربابان چرا بد مي بري

من نجاتت مي دهم از شر ناس              رو دگر بيرون ميا از شهر خاص

من كه اين فرعونيان را رهبرم                 ماهي داروست اينك سرورم

ماهي دارو بود ايمان ما                       زندگي ما و هست و بود ما

 او بود محبوب و هم معبود ما         در رهش باشد فدا اين جان ما

تو چه داني كو ندارد هيچ عيب         بوده اي ده سال چوپان شعيب                     

 

 

 

 

 

سراينده گويد چنين داستان            ز گردان جنگ آورتنگمان

كه بودست جشني در آن سرزمين       ز اعيان و اشراف و جمعي گزين

ز ريز و ز تشان و از مرز جم            همه جمع بودند اطراف هم

چه بگذشت پاسي از آن نيمه شب    به خوردن گشودند مردم چو لب

ببستند از بهر خوردن كمر             همه لاشخوران و همه كم هنر

نه رحمي به گمنه نه رحمي به گوشت    نه از استخوانماند چيزي نه پوست

گروهي كه از دور آنجابودند          به دعوت گه سور آنجا بودند

چو ديدند آن شورش و همهمه         چو گرگي كه افتاده اندر رمه

نه جاي نشستن نه پاي گريز          بگشتند آماده بهر ستيز

دليري  كه بود نام او مش نواز          كه در رزم كردن بودي سرفراز

پياده بشد نزد آن لاشخوران           چنين گفت كه اي مردم تنگمان

من آنم كه در رزم  بياشم دلير         نهادم بسي پشت مردان بزير

بدو گفت نوروزكه اي مش نواز        گمانم بر استر نداري نياز

كجا ديده اي جنگ جنگاوران كجا خورده اي سنگ در تنگمان

كجا خورده اي ضرب مشت ديلو       كجا خورده اي سنگ دست غلو

اگر مرد ميداني و مرد زور                    بيا تا بجنگيم اما به دور

شده همنورد آن نواز دلير                     كه شايد كند پشت مردان به زير

بسي سر شكستند در آن زمان              هم از ميهمان و هم از ميزبان

يكي مرد بودي هم از دره بان               فتوحي ورا نام از مصلحان

چو خورشيد تابان ز مشرق دميد   شب تيره شد از نظر ناپديد

نمودي دو جمع مخاصم جدا              پس از آنكه سرها شدي بر فنا

برفتندجمعي به نزد غلام                  كه او بود سنگ افكن شير كام

بدو گفت نوروز اي شير مرد              به ياد تو بودم گاه نبرد

تو اني كه در تپه ي تنگمان                فكندي يكي سنگ در نارسان

شكستي سر و دست مشتي جليل        نمودي در آن بوم جمعي ذليل

بخوردي يكي روز ده من خوراك            نه از سنگ پروا نا از چوب باك

كنون ياري خواهيم از تو اي پهلوان        كه ياري دهي مردم تنگمان

بينداز سنگي ز تشان زمين                  كه ديگر نيايند با ما به كين

بر و بومشان زير و رو كن به سنگ       كه هرگز نيايند با ما به جنگ

به پايان شد اين داستان يلان              عروسي مروجان من تنگمان   

 

 

 

 

پيام هاي ديگران        link        دوشنبه، 29 دی، 1382 -